Jakimi linami was

Przywiązali do żyć które za wami

Do rozdziałów przerobionych wszerz czy wzdłuż

Zamkniętych jak pacierz na amen

Zasuszonych jak makaron przed wrzuceniem do wrzątku

Jakimi kajdankami los was przykuł

Do łoża rozkoszy zaszłych i niepowtarzalnych

Żadnym tchnieniem czy spojrzeniem

Jak to się stać mogło

Tak że więcej się nie stanie

Zasypiacie ciągle późną jesienią gdy

Błoto wdziera się do butów

I wieczną zimą gdy mrozy zmrażają dusze wasze

I szczelnie przechowuje samopustki poczucie

Zapach cynamonu

Ciasta drożdżowego

Świeżego tymianku

Promienie słońca wirujące

W rytm ruchu firan

Chłód rosy o piątej rano

I łza zapomniana zawieszona w przestrzeni czasu

Między jednym sukcesem a drugim

Tacy właśnie bytujecie

Uwięzieni w umysłach cudzyswoich

Na automatycznym wybieraniu

W stanie czuwania

Głusi ślepi nieczuli na to co się

Teraz

Staje.